امیدوارم در میانه این بحث، فیل جهل کسی یاد هندوستان گزاره های لیبرالیستی نکند که انصافا حوصله اش را نداریم. ما این دعواها را قبلا کرده ایم. اتفاقات هم تلخ تر از آن است که کسی بخواهد با ترکیب اضافی و رای آور «فرهنگ سازی» از زیر بار مسئولیتش فرار کند. خیر … باید با تمام وجود خبر تاسف آور و عجیب هنجارشکنی عده ای گردشگر در سواحل دریاچه سد دز را هشداری عظیم تلقی کنیم.

اصل صحبت چیست؟ دوستی می گفت: «آمریکا کجاست؟ غرب کجاست؟ غرب، غروب حقیقت و وجدان در جان و دل آدم‌هاست. حالا البته بیش‌ترین ظهور و بروزش در غرب جغرافیایی است. ولی فی‌الواقع غرب صورت عینی نفس اماره است.»

اصل صحبت باز گذاشتن دست و پای دیو نفس اماره است. یعنی رهاسازی امور فرهنگی. یعنی تعطیلی امر به معروف و نهی از منکر در بین خواص و عامه. یعنی ولش کن. یعنی بگذارید همان تجربه غرب تکرار شود. فکر می کنی غرب یا آمریکا یک شبه به وضعیت اسفناک فعلی اش رسید؟ نه. آنها هم زمانی دور و بر وضعیت خودمان بودند.

هر سال چند پارک جدید در ساحل رودخانه می سازیم و میزبان عزیزانی از شهرستان های دیگر هستیم که قدم قریب به اتفاق شان بر روی چشم. وقتی هم مغشوش شدن مرزهای عفاف و حیا را مشاهده کردیم جل و پلاس خانواده خودمان را از آن محیط جمع می کنیم و می رویم جایی دیگر. و بعد جایی دیگر. و دوباره جایی دیگر. تا می رسیم به جزیره خلوت و کم رفت و آمد دریاچه سد دز و می بینم که عجب! گویا دیو فوق الذکر نه تنها در مکان یابی از ما جلو زده بلکه کارش از مغشوش کردن مرزها گذشته و رسما تیغ بر پرده حیا و عفاف کشیده!

عزیزان مسئول! لختی از فکر گزارش هایی که فردا روز باید جلوی مسئول رده بالاتر بگذارید بیرون بیایید و به ریشه برگردید. آنچه در جزیره دریاچه سد دز رخ داده انتهای سلسله «ولش کن» هایی است که در لغزش های تفریحگاه علی کله گفتیم. آیا باید صبر کنید تا آنچه در سد دز اتفاق افتاد در در پارک ساحلی دووه هم رخ دهد و بعد به فکر چاره باشید؟

چه باید کرد؟

شاید اولین قدم تغییر تصویری است که در این سال ها از دزفول ارائه شده است. دزفول قبل از اینکه محلی توریستی و گردشگری باشد، شهری زیارتی و واجد فضایی معنوی است. از حرم آقا محمد بن موسی الکاظم(ع) گرفته تا بقعه محمد بن جعفر طیار(ع) و حزقیل نبی(ع) و علی اصغر بن زین العابدین(ع) و … اینجا هر کوچه اش مهبط ملائکه ای است که ارواح شهدای موشکی را به عرش برده اند. این شهر میزبان میلیون ها زائر راهیان نور است. چرا شان دزفول را در نگاهی مادی و ارزش گریزانه به محلی برای تفریح و غفلت تقلیل می دهیم؟

قبل از هر نظارت سر صحنه ای، باید این نگاه را برای هر مهمانی جا انداخت که به پایتخت مقاومت ایران پا می گذارد و لذا باید مانند حرمی از حرم های متبرکه حرمت نگه دارد.

نگارنده اطلاع دقیق دارد که جمعی از اساتید و دانشجویان دانشگاه فرهنگیان تحقیقاتی پیرامون چگونگی کنترل وضعیت فرهنگی تفریحگاه ها انجام داده و به راهکارهای متعدد رسیده اند. اساتید، دانشجویان، روحانیت معظم، و … را وارد کار کنید و راهکار بخواهید.

مردم شهر را در حفظ فضای معنوی دخالت دهید. بگذارید به جای تاسف خوردن و خجلت از تذکر دادن و دوری کردن از محیط هایی که به این روز افتاده، قدم جلو بگذارند و امر به معروف عمومی را عینیت ببخشند.

محمد کوره پز

انتهای مطلب/