چه با پای پیاده باشی یا نه تمام سختی راه برایت آسان می‌شود وقتی مقصد نهایی‌ات نشستن سر سفر‌ی جود و کرم امام مهربانی‌ها باشد… تماشای گنبد زرین حرم حتی از دور تمام خستگی‌هایت را از تن می‌رهاند… اذن دخول می‌خوانم و داخل می‌شوم، چشمانم به گنبد طلایی رنگ حرم خیره می‌شود و دلم لحظه‌ی وصال را نزدیک می‌بیند.. دلم مثل کبوترهای حرم بی‌قرار است…

حتی قدم زدن در صحن با صفایش دلت را آرام می‌کند، آرام قدم برمیدارم.. ازدحام جمعیت وصف ناشدنی است همه آمده بودند تا در روز میلاد ولی‌نعمتشان اینجا باشند.. هیچ چیز نمی تواند این شوق بی‌انتها را از آنها بگیرد.. خیلی‌ها پای پیاده آمده بودند.. هر طور بود آمده بودند تا در روزهای بابرکت دهه کرامت در کنار مولایشان باشند.. مولایی که به امام مهربانی‌ها معروف است و تمام بی‌پناهان و درماندگان را راهنما است. بعضی ها اصلا حواسشان به اطراف نیست، روبه‌روی گنبد ایستاده و زیر لب ذکر می‌گویند. اشک از گوشه‌ی چشمانشان سرازیر است، دلشان چنان به سوی حضرت راهی شده و به ملجا امنی رسیده که حتی شلوغی جمعیت را هم نمی‌بینند.

 

به سمت سقاخانه می روم نمیخواهم نوشیدن از آب گوارای حرم را از دست بدهم. هر جرعه اش گویی وجودم را تازه می‌کند. آمده بودم تا دلم را به ضریح زرینش دخیل ببندم و دعا بخوانم تا بلکه دل من هم از منیّت‌ها و خودخواهی‌ها رها شود.. گوشه ای نشستم و زیارت امام رضا(ع) را خواندم: السَّلامُ عَلَیْکَ یَا وَلِیَّ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا حُجَّهَ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا نُورَ اللَّهِ فِی ظُلُمَاتِ الْأَرْض (سلام بر تو اى ولىّ خدا، سلام بر تو اى حجّت خدا، سلام بر تو اى نور خدا در تاریکی‌هاى زمین)
به این فکر می کنم که اگر نبودند این چراغ های روشن هدایت در این تاریکی های سرد زمین چه می کردیم؟
اینکه دستی می‌آید و تو را از اسارت زمین نجات می‌دهد چه نعمت ارزشمندی است.
زیارت را باید باحضور و آگاهی خواند باید درک کرد در محضر چه کسی هستیم آن گاه از اعماق وجودمان از خدا بخواهیم دل ما را هم با این بزرگواران پیوند بزند.
هر چه در دل داری بگو اینجا تمام فرشته‌ها آمده اند تا برای حاجت تو آمین بگویند.
می‌روم و کنار حوض کاشی شده می‌نشینم و به زلالی آبش چشم می‌دوزم، چه لحظه‌ای زیباتر از این که گنبد روبرویت باشد و صدای زیبای اذان ظهر هم از مناره‌ها برخاسته شود. به خادمان حرم غبطه می‌خورم هر روز اشک‌هایی را می‌بینند که از زلالی دل‌ها جاری می‌شوند و آدم‌هایی که امامشان آنها را طلبیده. هر روز بر صحن و سرایی قدم می‌گذارند که جایگاه هبوط فرشتگان است… خدایا اینجا قطعه‌ای از بهشت توست. برمی‌خیزم تا من هم در کنار خیل عظیم جمعیت به نماز بایستم. فرش‌ها را پهن کرده‌اند همه خود را به صف‌های نماز می‌رسانند. ذکر لبم صلوات بر محمد و آل اوست. صلوات خاصه امام رضا(ع) را می‌خوانم:

اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الرِّضا الْمُرْتَضَى الاِمامِ التَّقِیِّ النَّقِیِّ وَحُجَّتِکَ عَلى مَنْ فَوْقَ الاَرْضِ وَمَنْ تَحْتَ الثَّرى، الصِّدّیقِ الشَّهیدِ، صَلاهً کَثیرَهً تامَّهً زاکِیَهً مُتَواصِلَهً مُتَواتِرَهً مُتَرادِفَهً، کَاَفْضَلِ ما صَلَّیْتَ عَلى اَحَد مِنْ اَوْلِیائِکَ

مریم امیدیان