به گزارش “دزفول امروز“، پس از تنفیذ حکم ریاست جمهوری توسط رهبر معظم انقلاب و براساس اصل ۱۲۱ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، رئیس جمهور در مجلس شورای اسلامی حاضر شده و در جلسه ای با حضور رئیس قوه قضائیه و اعضای شورای نگهبان سوگند یاد کرده و متن سوگند را امضا می کند.

همان گونه که در متن سوگند تصریح شده است، رئیس جمهور باید “در برابر ملت ایران” سوگند یاد کند و به همین دلیل در مجلس شورای اسلامی که نمایندگان همه ملت ایران حضور دارند حاضر شده و سوگند یاد می کند.

متاسفانه بدعتی که از دوره یازدهم ریاست جمهوری یعنی دوره قبل آغاز شد این بود که علاوه بر نمایندگان ملت ایران، هیات هایی از کشورهای خارجی برای حضور در جلسه تحلیف دعوت شدند که این بدعت با سکوت خواص از یک طرف و سکوت دستگاه های مسئول از طرف دیگر مواجه شده و به دوره دوازدهم نیز سرایت کرد لذا از مدت ها قبل، وزارت امور خارجه (مسئول دعوت از هیات ها) و دیگر نهادهای نظامی و امنیتی، درگیر دعوت و مهیا کردن سفر چنین هیات هایی هستند.

حفظ امنیت چنین هیات هایی باعث شد تا دولت اعلام کند که تهران یک روز یعنی شنبه ۱۴ مرداد ۹۶ تعطیل خواهد بود.

زیان مستقیم اقتصادی تعطیلی فوق، براساس سهم تهران در GDP* حدود ۶۵۰ میلیارد تومان است که این رقم، علاوه بر تاثیری است که تعطیلی تهران بر سهم GDP بقیه استان ها دارد. اگر هزینه غیرمستقیم فوق را همراه هزینه ای که دستگاه های اجرایی و امنیتی در این خصوص، متحمل می شوند به رقم قبلی اضافه کنیم، هزینه چنین بدعتی حدود یک هزار میلیارد تومان خواهد شد.

حال سوال این است که با توجه به وضعیت اقتصادی کشور، چه ضرورتی برای هزینه چنین رقم کلانی در این مراسم وجود دارد؟ مراسمی که در همه دوره های قبل از آقای روحانی، همواره به طور معمول انجام میشد و ملت چنین هزینه کلانی را متحمل نمی شد.

ممکن است برخی، آمدن چنین هیات هایی را نشان دهنده اقتدار ملی در جهان قلمداد کرده و از آن دفاع کنند، که توجه این افراد را باید به این نکته جلب کرد که اقتدار ملی منبعث از اقتدار اقتصادی، فرهنگی، نظامی و سیاسی کشور است.

از طرفی گرچه دیپلماسی، ابزاری برای نشان دادن چنین اقتداری است ولی ضمن احترام به هیات های دعوت شده، باید خاطر نشان کرد که ترکیب این هیات ها نشان می دهد که اینها در مجامع بین المللی مانند شورای امنیت سازمان ملل، بانک جهانی، صندوق بین المللی پول، FATF و … از قدرت بسیار پایینی برخوردارند و در اختلافات بین ایران و آمریکا، اکثریت قریب به اتفاق آنها، از ایران حمایت نمی کنند.

لذا باید از صاحبان چنین تفکری این سوال را مطرح کرد که آیا هزینه یک هزار میلیارد تومانی در یکی از مولفه های اقتدار ملی مانند اقتصاد باعث افزایش اقتدار ملی می شود یا هزینه آن در چنین مراسمی که طبق قانون اساسی باید “در برابر ملت ایران” باشد؟

ضمنا بر اساس رویه متداول در سال های اخیر، ممکن است برخی عنوان کنند که زمانی که آقای احمدی نژاد، به هر بهانه ای، برخی روزها را تعطیل می کرد چرا اعتراض نکردید ولی امروز به تعطیلی تهران ایراد می گیرید.

که در پاسخ باید گفت که، اولا این ایراد به آقای احمدی نژاد هم وارد است، ثانیا باید توجه داشت که مردم با رای خود در انتخابات، به فرد منتخب در واقع این پیام را می دهند که نقاط قوت قبلی را تقویت و اشکالات قبلی را اصلاح کند نه اینکه با استناد به اشکالات قبلی، همان اشکال را ادامه دهد.

بهرحال نظر به اینکه چنین مراسمی با هماهنگی قوای مقننه و مجریه انجام می شود لذا مسئولین قوای مقننه و مجریه باید پاسخگوی چنین هزینه عظیمی باشند گر چه چنین مسئولیتی، رافع مسئولیت رئیس قوه قضائیه نخواهد بود.

مقام معظم رهبری در تیرماه ۹۶، بمناسب هفته قوه قضائیه، خطاب به مسئولین این قوه فرمودند که “قوه قضائیه باید پرچمدار حقوق عمومی در جامعه باشد و از حقوق مردم با قدرت دفاع و با مخالفان و معارضان حقوق عمومی در هر جایگاهی، مقابله کند.”

بدون تردید هزینه غیر ضرور یک هزار میلیاردی فوق، تجاوزی آشکار به حقوق مردم است که پیگیری جدی قوه قضائیه را طلب می کند.

مهدی رضا درویش زاده

* GDP: تولید ناخالص داخلی